Έλληνες πεσόντες στην Αλβανία – 86 χρόνια αναμονής για να αποκτήσουν όνομα οι νεκροί του ’40

Από τον χειμώνα εκείνο που έγινε Έπος και έκανε τον πλανήτη να αναφωνεί ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.

Κι όμως, για χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες, ο πόλεμος εκείνος δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Τα οστά τους παρέμειναν για δεκαετίες θαμμένα σε ομαδικούς τάφους ή φυλαγμένα σε προσωρινούς χώρους, μακριά από τον τόπο τους και χωρίς ένα μνήμα που να γράφει το όνομά τους.

Για τις οικογένειές τους, η αναμονή πέρασε από γενιά σε γενιά. Για κάποιους απογόνους, όμως, η λύτρωση άρχισε να έρχεται μόλις τώρα.

Μέσα στο 2026, η επιστήμη πέτυχε κάτι παραπάνω από μια τεχνική πρόοδο: έδωσε ξανά ταυτότητα σε δύο ανθρώπους που χάθηκαν στο μέτωπο. Πίσω από τους αριθμούς και τις εργασίες των ειδικών, βρίσκονται παιδιά που έφυγαν για την πρώτη γραμμή και δεν γύρισαν ποτέ, αλλά και σπίτια που μεγάλωσαν με μια άδεια καρέκλα στο τραπέζι.

Η πρώτη ταυτοποίηση έγινε τον Ιούλιο. Αφορούσε τον έφεδρο λοχία Γεώργιο Βέλιο του Αποστόλου, από το Παλαιοχώρι Χαλκιδικής, ο οποίος έχασε τη ζωή του στις 12 Μαρτίου 1941. Τα οστά του βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο στην περιοχή της Πρεμετής.

Λίγο αργότερα, ταυτοποιήθηκε και ο έφεδρος δεκανέας πεζικού Δημήτρης Κόλλιας, από τη Λάρυμνα Φθιώτιδας. Έπεσε στις 2 Δεκεμβρίου 1940, στις σκληρές μάχες για το ύψωμα 669. Τα οστά του είχαν ανασυρθεί τον Οκτώβριο του 2020 μαζί με προσωπικά του αντικείμενα.

Ύστερα από τόσες δεκαετίες, η γενετική ανάλυση και η σύγκριση DNA με απογόνους του κατάφεραν να δώσουν ξανά ονοματεπώνυμο στα λείψανά του.

Αριθμοί που πονούν και πρακτικά εμπόδια

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (Απρίλιος 2026), μέχρι σήμερα έχουν γίνει 1.295 εκταφές Ελλήνων πεσόντων. Από αυτούς, οι 1.003 έχουν πλέον αναπαυθεί στα στρατιωτικά κοιμητήρια στο Βουλιαράτι και την Κλεισούρα.

Παρά την πρόοδο που σημειώνεται από το 2018 —όταν ξεκίνησαν ουσιαστικά οι εργασίες στο πεδίο με βάση τη διακρατική συμφωνία Ελλάδας-Αλβανίας— τα προβλήματα παραμένουν μεγάλα.

Τα δύο στρατιωτικά κοιμητήρια έχουν γεμίσει, ενώ η επέκταση του κοιμητηρίου στην Κλεισούρα καθυστερεί. Όσο δεν υπάρχει χώρος, τα οστά που ανασύρονται φυλάσσονται σε ειδικά κιβώτια στις εγκαταστάσεις των συνεργείων, στο Ντραγκότι.

Η προσπάθεια αυτή δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική υποχρέωση ή μια ιστορική καταγραφή. Είναι το ελάχιστο χρέος απέναντι σε κάθε νεκρό: το δικαίωμα να αναπαυθεί με το όνομά του. Και είναι, ταυτόχρονα, η μόνη ανακούφιση για τις οικογένειες που ακόμα ψάχνουν ένα ίχνος των δικών τους ανθρώπων.

Οι δύο ταυτοποιήσεις του 2026 αποδεικνύουν ότι η ελπίδα δεν σβήνει, ακόμα κι αν περάσουν 85 χρόνια. Κάθε όνομα που επιστρέφει από τη σιωπή είναι ένα μικρό, αλλά ουσιαστικό βήμα για να επουλωθεί μια πληγή που έμεινε ανοιχτή από τον πόλεμο.

Και εκεί στα βουνά της Αλβανίας περιμένουν ακόμη σχεδόν οκτώ χιλιάδες νεκροί! 

Πηγή: epiruspost.gr

Συνδεθείτε στην κοινότητα του Ioanninagoal.gr στο Viber κάνοντας κλικ εδώ!